“Dr.Paul Ruskin,öğrencilerine yaşlanmanın psikolojik belirtilerini öğretirken şu olayı okudu;

‘Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor. Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor. Zaman, yer, ya da kişi kavramı yok. Yalnız,nasıl oluyorsa,kendi adı söylendiğinde tepki veriyor. Son altı aydır onun yanındayım,ne dış görünüşü için bir çaba harcıyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor.

Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor. Dişleri yok, yiyecekleri püre halinde verilmesi gerekiyor. Gömleği salyalardan dolayı sürekli leke içinde. Yürümüyor. Uykusu sürekli düzensiz. Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor. Çoğu zaman mutlu sevecen, fakat bazen ortada bir neden yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana  dek feryat figan bağırıyor.’

Bu olayı okuduktan sonra Dr.Ruskin öğrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemeyeceklerini sordu. Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylediler.

Dr.Ruskin kendisinin bunu  büyük bir zevkle  yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırdılar.
Daha sonra Dr.Ruskin hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başladı. Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıydı.”

Önyargılarımızdan ne kadar kurtulmaya çalışsak da tamamıyla arınmamız mümkün olmuyor ise de kısmen kurtulmak kendi elimizdedir aslında.. Aynı önyargılar sebebiyle de yapabileceğimiz bir çok şeyin gerisinde kalıveriyoruz.